“We weten het maar hij bedoelt het toch goed.”

“Ah we weten dat hij zich slecht gedraagt maar we kunnen er niks tegen doen. Hij bedoelt het niet slecht” Ik heb deze week weer een paar van deze gesprekken gehoord. Leiders die niet ingrijpen als er ongepast gedrag plaatsvind. Waarom wordt er niet gereageerd door bazen?

Vermijdingsgedrag

Wat ik in mijn eigen omgeving opmerk is vaak vermijdingsgedrag, soms ook gemakzucht, maar toch al te vaak om iemand van zijn eigen collega’s te beschermen. Als een soort misplaatste loyaliteit.

Allemaal zijn het begrijpelijke redenen die achter het ontwijkende gedrag zitten, maar ik zou denken dat we de fase van het wegkijken stilaan voorbij zijn. Blijkbaar zijn er toch een hoop mensen die nog altijd aan deze struisvogelpolitiek doen. Natuurlijk … waarom zou je iemand anders aanspreken op zijn gedrag als je zelf gedrag vertoont dat te wensen overlaat?

Een vierde reden die ik opmerk is zelfvertrouwen. Hoe sterker je op jezelf staat, hoe minder afhankelijk je bent van anderen, hoe minder je je laat meeslepen door iets wat je niet wil en hoe sneller je je uitspreekt tegen schadelijk gedrag.

Op voorhand is het altijd gemakkelijk gezegd: “Ik zou dat nooit laten gebeuren”, maar in de realiteit zien we dat mensen toch vaker dan ze willen hun staart intrekken.

Basisbehoeften

Op welke manier houdt dit dan verband met initiaties?

Het draait allemaal rond onze basisbehoeften en op welke manier we onze emmer gaan vullen. De valkuil is om die emmers continu te willen vullen bij een ander, want dan maken we onszelf afhankelijk van de ander. Nog ingewikkelder wordt het als de ander tegelijkertijd zijn of haar emmer bij jou komt vullen. Op deze manier creëren we een zero sum game: Mijn geluk zal altijd ten koste moeten gaan van het geluk van iemand anders. Op het einde van de dag verandert er niets en blijven we afhankelijk van elkaar voor ons eigen geluk.

Door die afhankelijkheid gaan mensen vaak zichzelf en hun eigen waarden/eigenwaarde aan de kant schuiven voor een subjectief gevoel van veiligheid, erbij te horen, enz., zolang hun emmer maar gevuld raakt. Maar hoe kunnen we uit dit verhaal stappen? Hoe kan je op je eigen voeten staan zonder dat het ten koste moet gaan van de ander?

In een goed uitgevoerd overgangsritueel, gaan we de emmers van onze basisbehoeften vullen. Niet zomaar door woorden of oefeningen, maar doordat de juiste context wordt gecreëerd, wordt dit allemaal visceraal voelbaar, lichamelijk voelbaar, diep tot in onze kern als mens.

Van tekort naar overvloed

Er zit een paradox in. In een initiatie worden die behoeften wel degelijk door anderen gevuld.  Het verschil is dat we als facilitators samen in die rol van ‘emmervuller’ stappen en dat doen we niet zomaar: We vullen de emmer overvol. We laten ze overstromen.

Vanuit die overvloed kan je werkelijk thuiskomen in jezelf. Vanaf dat moment heb je de ander minder nodig. Je kan uit het gevoel van ‘tekort’ stappen. Je wordt minder afhankelijk van de goedkeuring van anderen en staat steviger op je eigen voeten. Van daaruit kan je op een andere manier in relatie treden met de ander, vanuit een volheid die je ervaart in jezelf. Vanuit die volheid kan je op een andere manier in relatie treden met de ander: vanuit evenwaardigheid in plaats van afhankelijkheid. Doordat je minder afhankelijk wordt van de goedkeuring van de ander, ben je weerbaarder voor invloeden van buitenaf.  

Eén van die invloeden is de angst voor afwijzing: We houden onszelf in, we spreken ons niet uit, omdat we mogelijk schrik hebben voor afwijzing of conflict. Op dat moment creëren we juist een slechtere situatie. En dan zitten we in de situatie dat slechte bazen mogen blijven zitten op hun positie en met wat ‘geluk’ worden ze weggepromoveerd.

Meer interessante verhalen over Valka

maatschappij en de mens
Elderhood: De vergeten en verloren kracht in onze samenleving .... Wat betekent het om elder te zijn in deze tijd? In veel culturen hadden ouderen een vanzelfsprekende plek als hoeders van wijsheid, verhalen en rituelen. Ze waren de bedding van de gemeenschap, de brug tussen generaties. In onze moderne samenleving is die rol grotendeels verloren gegaan. Toch groeit juist nu de behoefte aan mensen die kunnen luisteren, dragen, verbinden en inspireren, niet als expert, maar als getuige en mentor.
maatschappij en de mens
Wat als jongeren vandaag niet zozeer meer discipline nodig hebben, maar vooral betekenisvolle overgangsmomenten? Je hebt het misschien al gezien: naast Kamp Waes is er nu ook Kamp Fly. En dat zorgt meteen voor heel wat commentaar.